homepage
Jezus zei: Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand kan bij de Vader komen dan door mij.

Johannes 14:6

Lydia:
 


Hallo mijn naam is Lydia, en onlangs ben ik op een wonderbaarlijke manier toegevoegd aan Gods huisgezin.

Ik liep er al een tijdje mee om mijn getuigenis op te schrijven, en heb nu de stoute schoenen aan getrokken. Mijn motivatie is om jullie o.a te bemoedigen en voor mijzelf om het vast te leggen en uiteraard om God te eren.

MIJN VERLEDEN:

Allereerst wil ik wat vertellen over mijn oude leventje, wat ik hoop dit jaar door het afvalputje van het doopbad zal spoelen.
Ik ben geboren in een reizigersgezin van de kermis. Toen ik 13 jaar was ben ik aan het werk gegaan op de kermis met mijn ouders. Enkele jaren later ben ik mijn man tegen gekomen (inmiddels me ex) en heb al met al tot me 47ste op de kermis gestaan door heel Nederland. Kortom, door de jaren heen weet ik echt wel waar Abraham de mosterd haalt. Zuippartijen, knokpartijen, intimidatie, noem maar op, was aan de orde van de dag. Zoals je begrijpt heeft dit leven mij gevormd, ik kom in ieder geval zeker niet uit een christelijk warm nest.

Ongeveer 2 jaar terug raakte ik behoorlijk in de piepzak. Hier wil ik verder niet over uit wijden, want zo hebben we allemaal onze eigen leed. Wat ik in ieder geval wel kan vertellen, is dat ik ben verhuist naar een chaletparkie in het noorden van het land. Vrij snel had ik contact met bepaalde medebewoners. Deze mensen hielden ook van een pilsie en zo kon ik mijn verdriet tijdelijk vergeten. Alhoewel, vergeten! Misschien weet je wel hoe dat gaat, diep in de nacht na veel te veel drank.

EEN BEPAALDE GOZER:

Naarmate de tijd verstreek ontmoette ik ook de mensen. Hier had ik dan wel geen contact mee. Maar op de één of andere manier (achteraf de Heilige Geest) raakte ik geïnteresseerd in een bepaalde gozer op het park. Ik vroeg me af wat zijn naam was. Ik vroeg dit dan ook aan me nieuwe vriendin en ondanks dat ze al 6 jaar tegenover hem woonde, kon zij het mij niet vertellen.

Ik dacht oké, ik kom er wel achter. Een paar dagen later liep ik expres met mijn hond langs zijn chalet terwijl ik daar, zoals je begrijpt, niets te zoeken had. Wel hoopte ik die knakker tegen te komen. Wat bleek, mijnheer stond in zijn tuintje. Ik knoopte een gesprek met hem aan en vroeg of hij een keer met ons wilde proosten met een potje bier. Tot mijn verbazing reageerde hij een beetje vreemd. Hij sloeg mijn aanbod af maar zei er wel bij "een kop koffie is altijd goed". Tevens viel hij met de deur in huis en zei, "Ik ben gestopt met zuipgelegenheden sinds ik wedergeboren christen ben." en stopte een visitekaartje toe.
Hij vertelde mij, dat zijn getuigenis op internet stond. Als mijn interesse er naar uit ging dat ik het maar even moest lezen. Wat verbouwereerd vervolgde ik mijn weg. Een paar dagen later ben ik uit nieuwsgierigheid toch maar even zijn verhaal gaan lezen.

INDRUK:

Het getuigenis van deze man maakt op zich niet uit. Wel kan ik je vertellen dat het behoorlijk indruk op me maakte. Wonderen en tekenen hadden die man toegevoegd aan Gods huisgezin ondanks dat het in het verleden een behoorlijke banjer was geweest.

Geringe tijd later zat hij bij mij op de bank aan de koffie en lichte zijn levensverhaal toe. Hij was zo vol van het geloof en vertelde zo vol overtuiging over Jezus en diens Vader dat het mij op de één of andere manier raakte. Hij vertelde o.a. over de gemeente waar hij, niet ziek of verhinderd, wekelijks kwam.

SNEAKY CHRISTEN:

Maar omdat die "sneaky" christen (Zo argeloos als een duif en zo sluw als een slang, zou maar zeggen.) inmiddels wist dat ik een reiziger was, begon hij expres ook over de pinkstergemeente " Klein Jeruzalem" in Amsterdam. Dit sprak mij uiteraard meer aan dan zijn eigen gemeente. Ik voegde er dan ook aan toe dat ik deze gemeente wel eens wilde bezoeken. Hij was hier zichtbaar blij mee en tot diep in de nacht heeft hij hier achteraf lopen te evangeliseren. De (ex) boef!

Toen hij wegging, waarschuwde hij mij en zei: vlak voor mijn bevrijding heb ik behoorlijk te maken gehad met de satan. Weet dat waar geëvangeliseerd wordt, het kwaad is. Het heeft misschien niets te betekenen maar je weet er nu in ieder geval wat van.

De tijd verstreek op weg naar de afspraak om met zijn tweeën Klein Jeruzalem te gaan bezoeken. Inmiddels had ik bijna dagelijks contact met deze christen (inmiddels mijn broertje). Dit deed me zeer goed. Vele gesprekken omtrent Jezus en God passeerden de revue.

STRIJD:

Tot op een warme nacht van de zomer 2006. Ik werd wakker van wat irritante muggen in mijn slaapkamer. Ik stond op om die lellen een koppie kleiner te maken. Na flink wat geram kwam ik bij een beest terecht wat dan ongedierte moest wezen. Maar een beest zoals dat had ik nog nooit gezien! Ik gaf hem een lel en het lag het loodje. Toen begon het gesodemieter.

Opeens hoorde ik iemand kuchen bij het slaapkamerraam om kwart over 3 `s nachts? Het was een kwestie van ongeveer een halve minuut toen ik een motor hoorde starten met een geluid?! Zo zwaar!! Gewoonweg niet van deze wereld!! Het geluid van een harley davidson 1400 cc is daar een brommertje bij. Mijn intuïtie zei mij dat het glad fout moest zijn wat er gaande was. Het boezemde mij een enorme angst in op dit nachtelijke uur. Toen het geluid van dit satanische vervoermiddel langzaam verdween, begonnen er op een zangerige toon satanische rituelen in mijn rechteroor te klinken. Geen visioen maar echte geluiden zoals bv een radio, maar dan in één oor. De rest van de nacht heb ik dan ook geen oog dicht gedaan. Wat vond ik het fijn toen het weer licht werd!

MOEST MIJN VERHAAL KWIJT:

Ik moest mijn verhaal kwijt! En aan wie moet je zoiets nou vertellen? Uiteraard dacht ik meteen aan me nieuwe maatje, de christen die me min of meer al voorbereid had op een dergelijk tafereel. Maar naïeve ik had zijn waarschuwing niet echt serieus genomen. Inmiddels wist ik beter.

's Ochtends heb ik hem dan ook gebeld met de vraag of hij mij op wilde halen bij een garage, want die dag moest mijn auto toevallig voor de apk. Gelukkig stemde hij hiermee in. Vluchtig heb ik hem telefonisch verteld (ivm mijn werkzaamheden op dat moment) dat het een nacht was die mij angst ingeboezemd had en die ik nooit meer zou vergeten.

's Middags haalde hij me op, niet wetende dat hij had gebeden voor een stuk herkenning in mijn verhaal. Toen ik het vertelde, slaakte hij een zucht van verlichting en zei: "Dank U Vader!"

ZIJN ERVARING:

Hij begon mij te vertellen dat hij vlak voor zijn bekering vrijwel hetzelfde had beleefd. Alleen vertelde hij mij dat hij hem (het?) niet alleen had gehoord maar ook had gezien.

Ik wil hier niet te ver op in gaan want dat is zijn verhaal. Wel heeft hij mij verteld hoe hij er ongeveer uit zag. Het was iemand op een ongekend grote, zware, motor zoals hij nog nooit in zijn leven gezien had. De schrik sloeg hem om zijn hart en wist 100% zeker dat dit niet iemand van deze wereld was. Dit alles maakte hij mee op een eenzaam landweggetje. Hij (het?) had geen helm op, maar allemaal doeken om zijn hoofd. Het aangezicht was niet zichtbaar, alleen een kleine spleet tussen de doeken om te kijken; zoals je wel eens ziet bij de extremisten uit het "warme" nest van de islam. Kortom, die zwartjurk op zijn zwartgeblakerde troon liet mij duidelijk weten dat hij er niet echt content over was dat ik de gemeente van Jezus ging bezoeken.

POSITIEF:

Die zondag erna was ik daar dan ook (toch wel zenuwachtig). In Klein Jeruzalem keek ik me ogen uit. Het was totaal anders dan in mijn jonge jaren toen ik nog wel eens in de katholieke kerk kwam. En dat maakte dan ook indruk op mij. huh? Wat is dit? Mijn negatieve gedachtes die ik altijd al had omtrent pinkstergemeentes waren nu compleet omgekeerd in positief.

Na deze ervaring heb ik dan ook een bijbel, evangelische posters en muziek gekocht. En ik ben aan de slag gegaan. Ik was om! en wilde meer weten. Ik had wat van Jezus geproefd en wist altijd al dat er meer was tussen hemel en aarde, maar nu was het mij bevestigd.

Toch was er nog wel angst vanwege die belevenissen die bange nacht. Maar ook had ik al op advies van die christen een zondaarsgebed opgezegd (wat mij tevens flink emotioneerde).

OVERWINNING:

Volgens hem was ik hierdoor toegevoegd aan Gods huisgezin. God zou me bij de hand nemen en Lydia nooit meer los laten! Ik ervaarde dat helemaal niet zo dus wat ik al zei, die angst bleef. Ik durfde dan ook dagen me hondje niet uit te laten en liet het beestje in de tuin zijn behoefte doen. Tot dat ik die barrière echt moest gaan slechten. Tsja, het beestje moest er toch weer is uit. Met knikkende knieën ben ik dan toch gegaan. Tijdens het voor mij, hachelijke avontuur kreeg ik opeens een heel vredig gevoel over mij heen. Ik voelde mij heel rustig en veilig. Dit gevoel kan ik je niet uitleggen. Ik realiseerde mij dat dit van God kwam en keek naar de hemel en zei hardop: Dank U wel Vader! Precies op het moment dat ik het woord "Vader" uitsprak was er een weerlicht, Goddelijk getimed!

WOW!! satan zijn rotstreken kon ik al, maar God ging er op dat moment ruimschoots over heen!

GEROEPEN:

Niet veel later zat ik op de bank wat voor de tv te hangen en hoorde ik mijn naam roepen "Lydia" ..Huee? Iemand roept mij? Ik keek in het rond maar zag niemand? Nogmaals met een hele lieve stem, "Lydia". Ik keek weer in het rond en zag toch echt niemand? Ik ben zelfs naar buiten gelopen. Toch wel wat verontwaardigd vertelde ik het verhaal een paar dagen later aan die christen.

Hij begon te grijnzen, en vertelde me dat hij een broeder had in de gemeente die vrijwel hetzelfde had meegemaakt. Hij is glazenwasser en stond op zijn steiger glas in lood ramen van een kerk te lappen toen hij ook tot tweemaal toe zijn naam hoorde roepen en in de verste verte was er niemand te bekennen. Deze persoon heeft zich o.a. door dit voorval niet veel later ook bekeerd. Geweldig hè?? Wat hebben wij toch een prachtige, wonderbaarlijke God!!

AFRONDING:

Oeps! het verhaal wordt al langer dan dat ik had verwacht dus ik ga afsluiten. Om het verhaal samen te vatten, de angst voor die zwartjurk is zo goed als verdwenen en Heer Jezus is in mijn hart en leven binnen gekomen. Hem wil ik nooooit meer kwijt!!

En ooow!!... wat wil ik graag groeien. Ging het maar sneller! Ik heb af en toe het idee dat ik voor Jezus uit ren!! Maar dan haalt Jezus me weer liefdevol terug en dan is net of Hij fluistert: "Het komt goed meissie. Doe het maar rustig aan want tot in lengte van dagen laat ik je niet meer los!"

Groetjes en Gods liefdevolle zegen.

Lydia